Τέταρτη Ημέρα της Πατριαρχικής Ποιμαντικής Περιοδείας του Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ.κ. Θεοδώρου Β΄ στη Ζάμπια
Την Κυριακή των Αγίων Πατέρων, 24 Μαΐου ε.έ, τελέστηκε με ιδιαίτερη λαμπρότητα η Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Κοινοτικό Ναό του Αγίου Αλεξάνδρου της Ελληνικής Κοινότητας Λουσάκα και Επαρχιακών Περιοχών (Μακένι), προεξάρχοντος της Α.Θ.Μ. του Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄.
Τον Μακαριώτατο πλαισίωσαν ο επιχώριος Ποιμενάρχης, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ζάμπιας και Μοζαμβίκης κ. Ιωάννης, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Τζίντζας και Ανατολικής Ουγκάντας κ. Σίλβεστρος και κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως Ζάμπιας.
Η παρουσία του Πατριάρχου της Αγάπης αποτέλεσε ιδιαίτερη ευλογία και πηγή πνευματικής ενισχύσεως για την ελληνική και ορθόδοξη κοινότητα της Λουσάκα, η οποία υποδέχθηκε τον σεπτό Πνευματικό Πατέρα της με αισθήματα υιϊκής αγάπης, βαθιάς συγκινήσεως, με δέος και σεβασμό.
Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχικής Θείας Λειτουργίας, ο Μακαριώτατος απηύθυνε λόγους πατρικής αγάπης και πνευματικής οικοδομής προς το πολυπληθές εκκλησίασμα, αναφερόμενος με ιδιαίτερη συγκίνηση στον μεγάλο αγώνα των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου για τη διαφύλαξη της αληθούς πίστεως της Εκκλησίας. Τόνισε ότι δεκαεπτά αιώνες μετά τη μεγάλη εκείνη Σύνοδο, η Εκκλησία συνεχίζει να απολαμβάνει τους ανεκτίμητους πνευματικούς καρπούς των αγώνων και των θυσιών των Αγίων Πατέρων, διότι εκείνοι διαφύλαξαν ανόθευτη την Αλήθεια του Ευαγγελίου και παρέδωσαν στις επόμενες γενεές τον ανεκτίμητο θησαυρό της Ορθοδόξου πίστεως.
Με ιδιαίτερη έμφαση υπογράμμισε ότι αυτή η Αλήθεια, η οποία γεννήθηκε μέσα από θυσίες, προσευχές, δάκρυα και ομολογίες πίστεως, δεν έμεινε περιορισμένη σε τόπους και εποχές, αλλά ταξίδεψε μέσα στους αιώνες και έφθασε έως τα πέρατα της οικουμένης, ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της ευλογημένης αφρικανικής γης.
Εν συνεχεία, ιδιαιτέρως εξήρε τον ανεκτίμητο ρόλο των μεγάλων Πατέρων της Αλεξανδρινής Εκκλησίας και κυρίως του Μεγάλου Αθανασίου, του ακατάβλητου εκείνου υπερασπιστού της Ορθοδοξίας, ο οποίος με ακλόνητη πίστη και πνεύμα αυτοθυσίας υπερασπίσθηκε την αλήθεια της Εκκλησίας και άφησε ανεξίτηλη την σφραγίδα του στην ιστορία της Εκκλησίας του Αποστόλου Μάρκου.
Με εμφανή αναφέρθηκε επίσης στην πορεία της Ιεραποστολής στην Ζάμπια, εκφράζοντας τη χαρά του διότι σήμερα, σε τόπους όπου άλλοτε δεν είχε ακουστεί το όνομα Του Χριστού, σήμερα αντηχεί η προσευχή, υψώνεται ο Τίμιος Σταυρός και γεννιώνται νέες ζωντανές κοινότητες πίστεως. Τόνισε δε, ότι η Αφρική αποτελεί μία μεγάλη αγκαλιά αγάπης και ελπίδος για το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, καρπό θυσιών, κόπων και αδιάκοπης προσφοράς των ιεραποστόλων και των τοπικών ποιμένων.
Προ το πέρας της Πατριαρχικής Θείας Λειτουργίας, ο Μακαριώτατος απένειμε στον Πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας Λουσάκα κ. Γεώργιο Λιακόπουλο τον Σταυρό του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, εκφράζοντας τις ευχές του για συνέχιση του σημαντικού έργου που επιτελείται προς όφελος του Ελληνισμού και της στήριξης του ιεραποστολικού έργου της Ιεράς Μητροπόλεως Ζάμπιας.
Ακολούθησε σύντομη συνάντηση του Μακαριωτάτου με τον Πρόεδρο και τα μέλη των Ορθοδόξων Κοινοτήτων της Λουσάκα και των γύρω περιοχών, κατά την οποία συζητήθηκαν ζητήματα που αφορούν την πορεία της Ορθοδοξίας στην περιοχή, καθώς και οι προοπτικές ενίσχυσης της κοινοτικής και πνευματικής ζωής.
Εν συνέχεια πραγματοποιήθηκε επίσημη υποδοχή στο Ελληνικό Κέντρο προς τιμήν του Μακαριωτάτου Πατριάρχη κ.κ. Θεοδώρου Β΄. Η εκδήλωση διεξήχθη σε θερμό και εορταστικό κλίμα, δίνοντας στα μέλη της κοινότητας την ευκαιρία να εκφράσουν τον σεβασμό, την αγάπη και τη στήριξή τους προς το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και το ιεραποστολικό του έργο στην αφρικανική ήπειρο.
Η τέταρτη ημέρα της Πατριαρχικής ποιμαντικής περιοδείας του Μακαριωτάτου στη Ζάμπια ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα πνευματικής χαράς και συγκινήσεως, αφήνοντας έντονα τα αποτυπώματα της πατρικής παρουσίας και της ζωντανής μαρτυρίας της Ορθοδοξίας στην αφρικανική γη. Η παρουσία του Πατριάρχου της Αγάπης κ.κ. Θεοδώρου Β΄, συνεχίζει να ενισχύει, να εμπνέει και να μεταδίδει το μήνυμα της ελπίδος, υπενθυμίζοντας ότι η καρδιά του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας χτυπά αδιάκοπα κοντά στα πνευματικά του παιδιά, μέχρι και τις εσχατιές της Αφρικής.